اثربخشی آموزش فنون مثبت نگری تلفیقی بر رضایت زناشویی زنان مراجعه کننده به مراکز درمانی

نویسندگان

1 عضو هیات علمی دانشگاه علامه طباطبائی

2 کارشناس ارشد روانشناسی

چکیده

هدف پژوهش حاضر تعیین اثربخشی آموزش فنون مثبت‌نگری تلفیقی بر رضایت زناشویی زنان متأهل دارای نارضایتی زناشویی مراجعه‌کننده به مراکز درمانی شهر ملایر در سال 1395 بود. روش پژوهش از نوع نیمه­آزمایشی با طرح گروه کنترل نامعادل بود. از بین زنان متأهل دارای نارضایتی زناشویی، به روش نمونه‌گیری در دسترس، نمونه­ای به حجم 36 نفر (18نفر گروه آزمایش، 18 نفرگروه کنترل) انتخاب شد. دو گروه از لحاظ سن، جنسیت، مدت زمان ازدواج، وضعیت اقتصادی و میزان تحصیلات همگن شد. گروه آزمایش 9 جلسه 90 دقیقه‌ای آموزش فنون مثبت نگری تلفیقی سلیگمن و الیس دریافت کرد. اما گروه کنترل آموزشی دریافت نکرد. برای اندازه‌گیری رضایت زناشویی در پیش­آزمون و پس‌آزمون از پرسشنامه رضایت زناشویی انریچ فرم بلند (1989) استفاده شد. تحلیل داده‌ها با استفاده از تحلیل واریانس چند متغیره (MANOVA) برای نمرات افتراقی نشان داد که آموزش فنون مثبت نگری تلفیقی بر رضایت زناشویی، رابطه جنسی، تحریف آرمانی، مسائل شخصی، ارتباط، حل تعارض و خانواده و دوستان مؤثر بود و آن‌ها را بهبود بخشید (05/0p<)؛ اما بر مدیریت مالی، فعالیت‌های اوقات فراغت، فرزند و فرزند پروری، مساوات‌طلبی نقش‌ها و جهت‌گیری مذهبی تأثیر معنای داری نداشت.(05/0p>). پس می­توان نتیجه‌گیری کرد که آموزش فنون مثبت نگری تلفیقی بر رضایت زناشویی زنان متأهل دارای نارضایتی زناشویی مؤثر بوده و از آن  می‌توان برای افزایش رضایت زناشویی استفاده کرد.

کلیدواژه‌ها


عنوان مقاله [English]

The Effectiveness of Combined Positive Techniques Training on Marital Satisfaction of Women Referred to Medical Centers

نویسندگان [English]

  • Mohammad Asgari 1
  • fatemeh torkashvand 2
1 psychology @ education, Allameh tabatabaee university
2 psycologist
چکیده [English]

The purpose of this study was to determine the effectiveness of combined positive techniques training on marital satisfaction of women referred to Malayer medical centers. The research method was quasi-experimental with   non - equivalent groups. The statistical   population consisted of all married women of Malayer city who had marital dissatisfaction. The statically sample comprised of 36 people (18 people in test group and 18 people in control group) which selected through available sampling method from counseling centers. Both groups were matched for age, sex, length of marriage, economic status and level of education. The test group were trained by Seligman and Ellis positive techniques in nine 90-minute sessions.  The scale used in this research was long form of Enrich marital satisfaction questionnaire to measure marital satisfaction in the pretest and post-test methods. The results showed that the combined positive techniques training was effective on the marital satisfaction of women, sexual relationship, ideal distortion, personal issues, communication, conflict resolution and family and friends and improved them, (p>05); But on economic management, leisure time activities, children and parenting, equalitarian roles, religious orientation had no significant effect (p> 0.05). It is suggested that the positive techniques training be applied in order to increase marital satisfaction and reduce the tendency of divorce in society.

کلیدواژه‌ها [English]

  • Combined Positive Techniques Training
  • Family conflict
  • Marital satisfaction
  • Sex relationship
آدلاید، آ. ام. نیکل؛ پکسمن، پنی، ام. (1999). راهنمای عملی تهیه و نمایش جدول‌های آماری در پژوهش رفتاری. (ترجمه: حیدر علی هومن و علی عسگری. 1388). تهران: سمت.
اسماعیل‌پور، خ. (1392). مقایسه ابعاد رضایت زناشویی زنان دارای مشـاغل دولتـی، آزاد و زنـان خانه‌دار. فصلنامه پژوهش‌های نوین روان‌شناختی، 18 (29)؛ 31-47.
اشرفی حافظ، ا. آسمند، پ. موسوی مقدم، س. ر؛ و سایه میری، ک. (1392). اثر بخشی مثبت اندیشی در کاهش مشاجرات زناشویی دانشجویان متأهل. مجله علوم پزشکی دانشگاه آزاد اسلامی، 1 (23)، 49-53.
افخمی، ا. بهرامی، ف.و فاتحی زاده، م. (1386). بررسی رابطـه بخشـودگی و تعـارض زناشـویی زوجین در استان یزد.فصلنامه خانواده پژوهی، 3 (9)؛ 431-442.
بخشایش، ع.ر؛ و مرتضوی، م. (1388). رابطة رضایت جنسی، سلامت عمومی و رضایت زناشویی در زوجین. فصلنامه روان‌شناسی کاربردی، 4 (12)، 73- 85.
پاداش، ز. فاتحی زاده، م. عابـدی، م. ر؛ و ایـزدی خـواه، ز. (1391). بررسـی اثربخشـی درمان مبتنی بر کیفیت­ زندگی بر رضایت زناشویی. تحقیقات علوم رفتاری، 5 (10)، 363-372.
پروین، ن. فاطمی، آ. امینیـان، ف؛ و رفیعـی وردنجـانی، ل. (1393). تأثیر جلسـات آمـوزش مهارت­های زندگی بـر وضـعیت رضـایت زناشـویی پرسـنل پرسـتاری زن شـاغل در بیمارسـتان هاجر (س) شهرکرد: یک مطالعه کارآزمایی بالینی.مجله بالینی پرستاری و مامایی، 1 (3)، 37-46.
پورحیدری، س. باقریان، ف. بهادرخان، ج. و دوستکام، م. (1392). تأثیر آموزش مهارت‌های زندگی بر رضایت جنسی و زناشویی در زوج‌های جوان. دانش و پژوهش کاربردی در روانشناسی. سال چهاردهم، 1 (51)؛ 14-22.
ثنایی، ب. (1388). مقیاس­های سنجش خانواده و ازدواج. تهران: بعثت.
خانجانی، م. (1396). اثربخشی روان‌درمانی مثبت‌نگر بر رضایت از زندگی، خوش‌بینی و عواطف مثبت در دانشجویان. فصلنامه مطالعات روان‌شناسی  بالینی، 27؛ 137-159.
 خوشخرام، ن. و گلزاری، م. (1390)0 اثربخشی آموزشی افزایش عاطفه مثبت بـر میـزان رضـایت زناشویی و سبک دلبستگی در دانشجویان متأهل. مطالعات روان‌شناختی، 3 (7)، 29-49.
 دهقان، ا. (1394). اثربخشی مثبت اندیشی بر صمیمیت زناشویی و کیفیت زندگی مادران دارای فرزند استثنایی.پایان‌نامه کارشناسی ارشد، رشـته روان‌شناسی، دانشـگاه آزاد اسـلامی واحد اراک، چاپ‌نشده.
ساسـان پـور، م. شـاهوردیان، ی.، و احمـدی، س. ا. (1393). تأثیر بازسـازی شـناختی بـر مشکلات جنسی و خرده مقیاس­های آن در زوجین. فصلنامه خانواده پژوهی، 10 (40)، 475- 491.
سلیگمن، مارتین ای پی.(1996). کودک خوش‌بین. (ترجمه فروزنده داورپناه، 1383). تهران: رشد.
شارف، ریچارداس.نظریه‌های روان‌درمانی و مشاوره. (ترجمه مهرداد فیروز بخت، 1385). تهـران: رسا.
شاه محمدی قهساره، ا؛ و خیرآبادی، غ. ر. (1389). اثربخشی اجتماع درمان‌مدار بر افـزایش سـطح امید در مراجعین به این مراکز.فصلنامه اعتیاد پژوهی سوءمصرف مواد، 5 (19)، 71-85.
شقاقی، ف؛ و شخمگر، ز. (1388). مقایسه رضامندی زناشویی بین زنان خانه‌دار و شاغل شهر قـاین. فصلنامه علوم رفتاری، 1 (1)، 131-137.
عابدی، م. ر. (1384). شادی در خانواده. تهران: مطالعات خانواده.
عاشوری، ج؛ و منشئی، غ. ر. (1392). اثربخشـی خانواده‌درمانی سـاختاری بـر سـطح رضـایت زناشویی زنان. زن و مطالعات خانواده، 5 (19)، 133-146.
 غلامی حیدرآبادی، ز. نـوابی نـژاد، ش.ا.؛ شفیع‌آبادی، ع. و دلاور، ع. (1392). اثربخشـی آموزش واقعیت درمانی و مثبت نگری در افزایش سخت رویی مادران دارای فرزند نابینـا. فصلنامه علمی- پژوهشی تحقیقات مدیریت آموزشی، 3 (4)، 57-76.
 قویدل، س. (1390). بررسی مهارت‌های مثبت اندیشی در بین کتابداران کتابخانه‌های مرکزی دانشگاه‌های زیر پوشش وزارت علوم، تحقیقات و فناوری. پایان‌نامه کارشناسی ارشد، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد علوم و تحقیقات تهران.
 کرمی، ا.ف. آرین، س. خ.؛ سلطانی خورشید، ح.و خان‌آبادی، م. (1391). بررسـی اثربخشی آموزش گروهـی بـا رویکـرد چنـدوجهی لازاروس بـر افـزایش رضـایت زناشـویی زنـان. فصلنامه علمی پژوهشی جامعه‌شناسی زنان، 1 (3)، 21-37.
 کوئیلیام، سوزان. (2003). مثبت اندیشی و مثبت‌گرایی کاربردی. (ترجمه فرید براتی سده و افسانه صادقی، 1386. تهران: جوانه رشد.
 مفید و.؛ احمدی، ا. و اعتمادی، ع. (1393). مقایسه میـزان تأثیر مشـاوره شـناختی- رفتـاری و مشاوره راه‌حل مدار بـر رضـایت جنسـی زنـان در اصـفهان .فصلنامه علمی-پژوهشی زن و جامعه. 3 (5)، 67-73.
 نادری، ف. حیدری، ع .ر.، و مشعل پور، م. (1387). رابطه بین انعطاف‌پذیری کنشی، عاطفـه مثبـت و منفی با خودکارآمـدی و رضـایت شـغلی در کارکنـان شـهرداری اهـواز . یافته‌های نو در روانشناسی، 3 (9)، 24-27.
نجفی، محمود.، احدی، حسن.، سهرابی، فرامرز.، و دلاور، علی. (1394). مدل پیش‌بینی رضامندی زندگی بر اساس سازه‌های روانشناسی مثبت‌گرا. فصلنامه علمی- پژوهشی مطالعات بالینی. 23؛ 31-60.
 
 
Tavakol Z, Behboodi Z, Moghadam, Nikbakht A, Nikzad & Esmaeili M (2016). Marital Satisfaction Through the Lens of Iranian women. The pan African Medical journal, 25.208.9767
Gadassi, R. Bar-Nahum, L. Newhouse, S. Anderson, R. Heiman, J. R. Rafaeli, E. Janssen, E. (2016). Perceived Partner Responsiveness Mediates the Association Between Sexual and Marital Satisfaction: A Daily Diary Study in Newlywed Couples. Archives of Sexual Behavior 45(1): 109–120.
Haidar abadi & Gholami Z, (2014). The Effectiveness of Combinative Psychotherapy Approach (Reality Therapy and Positivism) to Increase Welfare and Tirelessness of mother Who had Blind Children in Tehran. Arabian Journal of Business and Management Review .vol, 3. No, 10.
Mitchell, B. (2016). A. Happily ever after? Marital satisfaction during the middle adulthood years. Bookwala, Jamila (Ed). Couple relationships in the middle and later years: Thair nature, complexity, and role in health and illness, (pp. 17-36). Washington, DC, US: American Psychological Association. Mohammadi N, Khosravi E, Banisi P. (2017). Effectiveness of Positive Thinking Skill
Training on Hope and Quality of Life of Drug –Dependant People. Addict Health, 9(3), 120-128
O’Connor, C; Smyth, R; Mark, J. & Williams, G. (2015). Intrapersonal Positive Future Thinking Predicts Repeat Suicide Attempts in Hospital-Treated Suicide Attempters.
 Journal of Consulting and Clinical Psychology, 83(1): 169 –176.
Polorna, M. (2005). Divine relation, social relation, and well- being. Journal of Health and social Behavior. 30: 92-104.
Sadikaj, Gentiana; Moskowitz, D. S.; Zuroff, David C. (2011). Attachment-related affective dynamics: Differential reactivity to others' interpersonal behavior. Journal of Personality and Social Psychology; 100(5): 905-917.
Sin, N. & Lyubomirsky, S. (2009). Enhancing well-being and alleviating depressive symptoms with positive psychology intervention: apractice- friendly meta-analysis. (Electronic version). Journal of clinical psychology; 65, 467 - 487.
Soderberg L H, Johansen PP, Herning M, Berg SK. (2013). Women's experiences of sexual  
health after first-time myocardial infarction. Journal of Clinical Nursing; 22 (23-24):3532-40.
Soleimani F, (2014). Comparing Control Locus and Quality of Life in Couple with High and Low Marital Satisfaction. Journal of life science and Biomedicine.4 (2):131-134.
Sooky Z, Keramat A, Sharifi Kh, Dehghani M, Tagharrobi Z, Taebi M, Sadat Z. (2014). Investigating Happiness and its Related Factors in Married Women Referred to Health Centers of Shahroud City. 16(9): 1-6, e 22211.
Zhang, L. f. (2007). "Do personality traits make a difference in teaching styles among Chinese high school teachers"? Personality and Individual Differences; 43: 669–679.